به نام خدا
ادبيات عرصه اي ست كه هر كسي اندكي در عظمت آن تامل كند كوچكي خود را به نمايش گذارده است، در اين عرصه هركس به زباني كه در آن جاري ست اعتقاد دارد و هيچ كداممان جاي ديگري را تنگ نمي كنيم...
صداي يك "من" شخصي در جاي جاي متن و نقد و نظر هاي يك عده از دوستان گاهي آدم را از خيلي كارها دلسرد مي كند، وقتي نقد وسليقه هايي مي بينيم كه ماهيت ادبي خود را از دست داده و شخصيت مولف زنده را طوري به چالش كشيده است كه گويي تمام تئوري هاي دنيا هم ما را به جايي نخواهد رساند، كم كم آتش بيار معركه اي مي شويم كه خودمان هم در آتش آن خواهيم سوخت.
 بي تمام اين ادعا ها و دورا دور از هيا هوي...، هدف ما معرفي دوستاني ست كه از جان و دل بيشتر دوستشان داريم و ايمان داريم كه عشق پل پيوند ماست. از اين دريچه تمام نسل ها را به باغچه اي كوچك از ادب و هنر امروز دعوت مي كنيم و سلام شاعرانه ي يارانمان را صميمانه به همه ي عزيزان همدل تقديم داشته ، يادمان مي ماند كه اميد زيباترين تجربه زندگي ست.

بچه هاي غروب سه شنبه.....
درشب شعر من چلچراغند
روح سر سبز شهرشقايق
نخل هاي سر افراز داغند

بچه هاي غروب سه شنبه
عاشقان قرار غروبند
قبله ي چشم هاشان شمال است
مشرقي هاي اهل جنوبند ...

من دعا مي كنم تا هميشه
پر كند عشق جام شما را
من به جان خود شعر سوگند
دوست دارم تمام شما را ...

ضمن تشكر از همه ي عزيزاني كه هر از گاهي به انجمن ما سر مي زنند، از همه ي دوستان دعوت مي كنيم كه با حضورشان در جمع بچه ها ما را به ادامه ي راه دلگرم كنند تا آخر اين بيت حافظ ما هستيم...تا هميشه...تا فردا....

راهي ست راه عشق كه هيچش كناره نيست
آنجا جز اينكه جان بسپارند چاره نيست

                                                            **********************

در ايام نوروز 84 بچه هاي غروب سه شنبه ميزبان دوستان عزيز شاعر از شهر هاي فسا، كازرون،مرودشت  و نورآباد بودند كه در نشستي صميمانه و بي تكلف به شعر خواني پرداختند.
از دوستان مرودشتي مجتبي صادقي-محمدعلي پورشيخ علي- نرگس فلاح-فخرالدين زارعي نژاد-امين حيدري- حبيب زارع-رضا محمودي-محمد شعباني- يداللهي-علي رضا قيصري-امين زراعت- رضا شفيعي-حسين پارسا منش
واز نور آباد دوستان عزيز شهاب حاجتي-اسماعيل موسوي-غلامحسين انصاري-واز كازرون عظيم زارع و ايمان زارع  به شعر خواني پرداختند.
همچنين دوست عزيز جناب استادبهراميان نيز از ديگر شاعران اين برنامه بودند
از بچه هاي غروب سه شنبه جهرم هم سعيد بي نياز- عدالت زارعيان-عاطفه رنجبر-فروغ تنگاب- علي شفاعت پناهي- علي رضا بهمن زادگان- ابراهيم كيميا فر- صبيحه همتي-مرضيه كلواني-عبدالرضا كوهمال و....
به علت تعداد زياد اشعار قرائت شده (حدودا 80شعر) فقط چند شعر را از دوستان آورده ايم و انشاء الله در فرصت هاي بعد از بقيه شعر ها نيز استفاده خواهد شد.

 عبدالرضاكوهمال جهرمي                                                           ارديبهشت  84

مجمد حسين بهراميان- فسا:

دخترک همیشه توی دفترش دو خانه می کشید

زیر سقف هر دو خانه چند آشیانه می کشید

هفت هشت هفت هشت تا کلاغ پیر سوخته

توی آسمان لاجورد بی کرانه می کشید

نقطه نقطه نقطه می گذاشت صحن پای حوض را

با مداد خود برای جوجه آب و دانه می کشید

بعد کوه ،" بعد لکه های پشت کوه"بعد رعد

روی گرده ی کبود ابر تازیانه می کشید

یک تبر که زیر سایه ی بلوط تر لمیده بود

هی برای آن درخت پیر شاخ و شانه می کشید

دود می وزید سمت هر کجا که باد پشت بام

دود سرد آتشی که در دلش زبانه می کشید

آفریدگار این جهان زرد خط خطی ولی

هیچ گاه توی بهت دفترش خدا نمی کشید

یا خدا نبود یا خدا پرنده بود سیب و بود

هرچه بود بی نشانه بود و بی نشانه می کشید

آن دو خانه آن دریچه های بسته اتفاق بود

گل پری مهربان قصه بچه ی طلاق بود

گل پری بلد نبود توی ابر ماه می کشید

راه سمت خانه را همیشه اشتباه می کشید

خود گناه چشم مهربان میشی اش نبود اگر

گرگ تیر خورده را همیشه بی پناه می کشید

او مرا - مرا که آن " یکی نبود قصه " نیستم

توی یک لباس نقطه چین راه راه می کشید

***

" بعد ، بعد چند سال ، چند سال بعدتر هنوز"

خانه را میان یک دو هاله ی سیاه می کشید

دور شاخه های مرده ی بلوط پیر می دوید

بعد می نشست و خسته از ته دل آه می کشید

 

امين حيدري -مرودشت:

قبل از من هزار درد را نيز از چوبه ی اعدام به سر برده ايد

ناز کنيد

عقده اش باز کنيد

سرش ار نيست رام  اعتراض کنيد

آری زندانبانم     - از اهالی نذر و نياز

از زير کدام درد برت دارم از دوش؟!        

بند ۲۴۰   

به کدامين رای تنهايی ام را زاده شدم

که زندانش را نيز

          انفرادی

به گردنم آويخته اند

«من»که احمق نبودم

«نگاهبان نفس های لاجرعه ام ؛اميد زنده بودنم را
---------
شهاب حاجتي- نورآباد:

سگ كشي

زنگ اول، تعطيل

زنگ دوم ، تاريخ

زنگ سوم،

يك نفر دستانش را بلند ميكند

اجازه خانم

اگريك روز فتوا بدهند

خون سگ حلال شده است

چه مي شود؟

من رگهاي پدرم را مي مكم

تا تاريخ

در من جريان داشته باشد

و هر روز ساعت تعطيل

يك نفر مرا دعوت بكند

به يك سينما

براي تماشاي يك فيلم

براي تماشاي

«سگ كشي»

اجازه خانم

اگريك روز فتوا بدهند

خون آدم هم حلال شده است

چه كسي سگي را ،

دعوت ميكند

به يك سينما

براي تماشاي يک فيلم

براي تماشاي...

اجازه خانم

اگريك روز- زبانم لال - فتوا بدهند

سگ وآدم

چه نسبتي با هم دارند

ها؟
-----------------------
اسماعيل موسوي:

      آمد يواش گوشه‌ی ذهنم نشست، شعر

                       مثل هميشه آمد و در را نبست؛ شعر

                       تا بيت‌های بعدی خود را يکی يکی

                       با يک رديف کهنه و اسمی که هست: شعر

                       با خود بياورد.... همه جا تار شد، سرش-

                       می‌گيجد از حرارت ودکا و مست شعر-

                        افتاد روی دفترم - آرام و بی قرار! -

                        محکم فشرد شاخه‌ی رز را به دست؛ شعر

                         با اينکه حال شعر شدن را نداشت هم

                         از دل رسيده بود و به دل می‌نشست؛ شعر

                         **

                          شاعر هميشه توی دلش ترس دارد از

                          روزی که عشق بت شود و بت پرست؛ شعر

                          **

                          کم مانده بود بی‌خبر عاشق شود، که شد

                          چشمانش از اصالت ودکا پراست؛ شعر

                          **

                          : آدم نکشته‌ام، غزلم، باورم بکن

                            شاعر نمی‌شوی که....

                             **

                                              ... دلم را شکست؛ شعر

                          - شاعر هميشه باعث شعرش نمی‌شود -

                          اين بار خود به خود شده اينی که هست؛ شعر

                           می‌رفت اولين غزل بکر من شود...

                           در هم تنش مچاله شد از هم گسست؛ شعر
----------------------------

 

                                           عاشق

                                                     پنداشته اند

                                                             با خنده هايش به دنيا نيامدم

                                                                                  که

                                                             با گريه هاش از دنيا بروم

ماده ۳۷ ؛     

« اه حوصله ندارم         نگهبان! پرنده تو قفس مرد ؛ اروای مرده هام ! »    

نه زندانبان ما بدل کار مسخ خويشيم و

                                            به ديوانگی ما عادت کرده است زندان

ناز کنيد

عقده اش باز کنيد

سرش ار نيست رام

                       اعتراض کنيد
---------------

 

 

رضا قاسمي:

مادر!عروسِ کوچکت اصلا” غريب نيست

چادر نمی کشد به سرش،نه،نجيب نيست

امشب بهار ميرسد از راه،بر لبم

اين سال اول است که اَمَّنْ يُجيب نيست

شيرين تر از تمام بهشت است سينه اش

در هفت سين مان به جهنّم که سيب نيست

بيخود برای شادی ما نذر می کنی!

او معتقد به قسمت و بخت و نصيب نيست

ميگويد از دعا به کجا می رسيم مرد!؟

اين زندگی بدون فراز و نشيب نيست

هی طعنه می زنی ـ پسرم چيز خور شدی !!!ـ

با چيز های زير بلوزش عجيب نيست

مادر ! هزار و سی صد و هشتاد و چار بار

تکرار کرده ام که در عشقش فريب نيست

عاطفه رنجبر:

دارم خيال می کنم اين روزها تو هم

دل می زنی ز شعر وغزلهای مرده ام

تف می کنی تمام خودت را ميان شعر

پک می زنی ونی نی چشمان خسته ام

دنبال اخرين نخ سيگار  می دود

توی اتاق . بين ورق پاره های غم

سر می کشی دوباره دو  فنجان  قهوه  را

می نوشی  ام دوباره با همه قطره های سم

من تلخ تلخ تلخ تو را شعر می شوم

بعد از تو سرد سرد خموشم ودم به دم

لبهام شعر تلخ تو را خلق می کند

اين بار آخر است که من عاشق تو ام

  

سعيد بي نياز

سيزده به باد

دختر

سبزه ی چشم هاش را گره زد و

به آب گريه انداخت

پسر آن سال می آمد

∞

زن

سبزه های زرد شده را

دانه

دانه

از آب گرفت و

به آه باد داد.

مرد رفته بود...

 

مرضيه كلواني:

خدا که پاک می کند و می کشد مرا دوباره زن

دلی شکسته و ظرافتی عجيب زير پيروهن

و باز تا هزار سال بعد صبر می کند برای اينکه

بشکفد لطافت گل از ميان دستهای زن

و آسمان تمام شب ستاره می تکاند ٬ تا سحر ٬

که عاقبت تمام کرد زير برق چشمهای من

و تو که جنس برتری نگاه کن در آينه که سال ها

ست با نگاه من نشسته ای به جنگ تن به تن

هميشه سيب سرخ را بهانه می کنی و من

ولی زياد برده ای مرا کشانده ايم تا لجن

به جرم اينکه يک زنم مرا کنار می زنی

وپايم از گليمتان درازتر هوار می زنی

که خاک بر سرت تو آبرو نذاشتی برايمان

تو يک زنی به عاشقی چه کار ٬بمير ٬ حرف هم نزن

خدا مرا برای عيش و نوشتان نيافريده است

که هی هوس٬ هوس ٬ هوس وآخرش به گور ٬ بی کفن

زمين که قسمت گناه توست مرد مال تو ولی

ولی بدان شکسته ٬ خسته ای ٬ بريده ای بدون من

 

صبيحه همتي:

و تو...

هی نيشخند می زنی و طعنه

به اشک های معصومم.

تف می کنی به صورت شعرم

سياه می کنی تمام سپيدم را...

می بری مرا تا ته جاده

روی خط های مبهم و ساده

می نشينی مرا به تصوير می کشی :

يک ذهن کور و يک ماه ناکامل

دختری که هميشه پشت در مانده...

حبس می کنی مرا  توی قاب

می کوبيم به ديوار

و می کشانيم به عمق نگات

    بعد ...

با چشم های وحشی ات می دری تمام حسم را ....

هر روز هام را تکرار می کنی توی ديروزهام
.
.
.

    اين قصه عاقبت خوبی نخواهد داشت

وقتی که دخترک خودش می شود

لب پرتگاه...

منتظرم!

 

امين شفاعت پناهي:

ريختی حس تازه ای در من

مثل آغاز يک شب روشن

باز مردی که می نويسد از...

قصه ی دختری که در دامن

يک بغل شب ...ستاره می بارد

توی اين آسمان بی روزن

تو همان ستاره ای هستی

چشم دوختم به وسعت تو من

خاطرات مرا مروری کن

اسمتان را به من بگو لطفاً

و شماره ... و يا نشانی که...

مادرم را بياورم حتماً

تا بگيريم دست هم و ـــ

حلقه ای که ميانمان تا من...

****

ما به هم رسيده ام عزيز

ريختی حس تازه ای در من

 

علي شفاعت پناهي:

اين آخريـن ترانـه ی مـن هم برای تــو

اينـجا سکوت بود و مـن آن خـدای تــو

که زيرچشم؛ اوبه من خيره می شود

اين اولين سکانس پر از های های تــو

دختر کـنار  پنجره هـی گريـه می کند

پر می شـود فضـای اتـاق از صدای تــو

هی گريـه می کنی وبه من فحش می دهـی

بـق  می کنـد ترانـه از اين ناسـزای تــو

*

يـادش بـه خير اول هـر عشق پـاک را

باخنده و شيرينی و عشق وصفای تــو

تا چشم بـه هـم بگذاری کـه رفتـه اند

لبـخنـد هــای پاک  و  بــدون ريـای تــو

**

دنيـا هميـشه که به وفق مـراد نيست

پـر مـی شود فضای اتـاق از صـدای تــو

عدالت زارعيان:

سرم را به گيوتين قردادها مي سپارم

شعر    زندگي    چراغ قرمز

 
ديروز از خيابان كلمات به چار راه شعر رسيدم

 
امروز سبز می شوم با دوستت دارم تا چهار راه  زندگي

فردا صفحه ي حوادث روزنامه ها خواهند نوشت

 
دختري ازچراغ قرمز شاعري گذشت

 
ومن عشقم را نه

 
سرم را به گيوتين قراداد ها خواهم سپرد
   
 
فروغ تنگاب:
 
يك شب به نگاهي پر ماهم كردي
خنديدي و يك نفس تباهم كردي
انگار مشيت خدا بود كه تو
با قدرت عشق سر به راهم كردی

 

محمد داوود عسكري:

نصيبم از سفرت گشته هر شبي غزلی
به صفحه صفحه ي اين چشم تر شبي غزلي
كجاست خنده؟ كدام لحظه! كو تراته ي شاد
تمام دلخوشي ام زيرسر شبي غزلي
تمام زندگي ام اي دليل هر غزلم
خلاصه گشته غريبانه در شبي غزلي
بيا به مسجد عشقي نماز بگذاريم...
كه جاي نافله خوانند هر شبي غزلي
به مرغ هاي قفس مرغ عشق فتوا داد
كه بعد از اين نه رهايي نه پر! شبي غزلي
كجا روي كه گريزم از عشوه هاي غزل
درون خانه و در هر سفر شبي غزلي
تو را به حرمت حافظ بيا كه آواره ست
به كوچه هاي سرم در به در شبي غزلي

 

 

 

 

سلام چند سالگی کوچک

چقدر معصوم و دلنشینی و دور

هرگاه به این قاب های کوچک می نگرم

چشم هام پر از پرسه ی خیس هاشور نگاهت می شود

شبی از آغوش مهربان مادرش به خانه تان آمد

صبح بیداری آنقدر با دو چشم محبوبت نگاهش کردی

که غرق گریه شد

براش از درختان کوچک خانه تان انار چیدی

و توی دامن گلدارش انداختی

چشم هاش که می خندیدند دلت شاد می شد

نگذاشتی پسرکان زمین خاکی روبه روی خانه تان

 عاشقش شوند

نگاهش کنند

وحتی باد حسود موهاش را آشفته کند

روزها گذشت

چشم هاش را باز کرد، توی آغوش مادرش بود

دیگر تو نبودی

و چشم هاش انگار خیس بغض بارانیت

*

حالا سال ها گذشته و او بزرگ شده

دیگر توی آغوش مادرش جا نمی شود

چشم هاش درشت تر شده اند

گونه هاش را قرمز می کند

و موهاش را گل های بازاری گران می آویزد

اما چه فایده بی گل های قرمز انارت

هنوز منتظرم

حتی شاهزاده ی خواب های دخترکان جوان را آزردم

جز برای تو عاشقانه نگفتم...نخواندم

شاید فراموشم کرده باشی

و اگر روزی از مقابلت رد شوم

صبح چشم هام را نفهمی

شاید آنقدر بزرگ شده باشم

که دوستم...

که عاشقم....

سارا دهقانی

 

 

 

رفتي و من نرسيدم به جوابي و سوال-

مي شوي در من و من هم كه هميشه كر و لال-

شده ام وقت سوالات و دل خوش كردم

به همين حافظ كهنه كه تو را فال به فال

مي رساند به من اما تو فقط واژه شدي

 و لبت نيست كه پرواز كنم بي پر وبال...

 

*

من پري زاده ي خورشيد كه فاتح شده ام

تكه اي شيشه اي از قلب تو را توي خيال

تو ولي سنگ شدي قصد شكستن كردي

 من تو را خواستم اما تو فقط فكر جدال...

 

*

من و تو سيب دو تا شاخه نبوديم ولي

تو رسيدي و من افسوس همانطور كه كال-

بوده ام روي همان شاخه ي كوچك ماندم

كرم ها پشت سرم نقشه كشيدند و حال

باد مي آيد و بايد بروم...اما نه

قول دادي برسانيم به بالا...به كمال

من تمامت شده ام سخت و حالا راحت

بروم جا بزنم؟ نه محال است محال

آنقدر منتظر آمدنت مي مانم

كه بنامند مرا مرد ترين دختر سال

فروغ تنگاب

 

 

می خواهم از لب تو بگویم «شَنا» ولی

هی حرف توی حرف می آید، چه کل کلی

افتاده است بین من و واژه ها، ببین

دیوانه می شوم من از این حرف ها ولی-

تا پای عشق تو به غزل باز می شود

من می شوم شبیه همان مرد اولی

مردی که چاک دامنت از سینه اش گذشت

فواره زد نفس نفسش از بلوز لی

هی واژه واژه داغ تو را ریخت در غزل

آن واژه ها هجا به هجا مثل تاولی-

بیرون زدند و نام تو را داد می زدند

حالا درون شعر به طور مسجلّی

خانم چرا همیشه شما دیر می کنی؟

اصلا چرا شما سر بیتم معطلی؟

مردت تمام زخم خودش را به شعر دوخت

از تار و پود او شده این بیت مخملی

خانم!  نرو، بیا بنشین جای قافیه

شعرم فقط برای تو آورد صندلی

اینجا عزا عزای همان شاعری ست که

می خواست از لب تو بگوید ولی«شَنا»

غلامرضا قاسمی

 

 

بیا دوباره سری به ترانه هام بزن

به نقش خسته ی من رنگ التیام بزن

بیا و بغض گلوگیر شعر را بشکن

تلنگری به سکوت ترانه هام بزن

دوباره شاعر پروانه ها و پنجره کن-

مرا و بند غزل را به دست و پام بزن

اگر که نیمه ی شب آمدی خیالی نیست

نرو که خواب بمانم، بمان صدام بزن

مرا بلند کن از خواب تلخ بی رؤیات

به دست و صورتم آبی سپیده فام بزن

مجال چانه زدن هیچ نیست، ناز فروش

بهاش هرچه نیاز است یک کلام بزن

بهشت را بهل ای حور آتشین آغوش

گناه پای خودم بوسه ای حرام بزن

به زخم هام اگر طالبی که گوش دهی

دو تار گیسوی خود را به زخمه هام بزن

*

به خود میایم : شب، شعر،زیر سیگاری...

تو نیستی و من افتاده ام به کام زدن.

محمد علی حریری

 

 

 

هرگز به چشم های تو عادت نمی کنم

با اولین نگاه قضاوت نمی کنم

باشد، تو فکر کن که من اینجا مقصرم

هی طعنه زن، من که شکایت نمی کنم

محتاج چشم های تو هستم هنوز هم

اما نه، دوست! باز جسارت نمی کنم

من قول داده ام به دل زود باورم

دیگر به چشم های تو عادت نمی کنم

لاله مولا زاهدی

 

 

احساس می کنم که تو را مثل دیگران...

از دست می دهم و خدا مثل دیگران...

تنها نگاه می کند و دم نمی زند

در ازدحام گنگ صدا مثل دیگران

من مانده ام و تو انگار رفته ای

با انتظار ثانیه ها مثل دیگران

گفتی که فرق می کند این ماجرا بگو

در انتهای قصه چرا مثل دیگران-

باید دوباره دورترین نقطه ها شویم

از ذره های عشق جدا مثل دیگران

شیدا کریمی

 

 

شعر...اندیشه...دشمن...خدا...من

تنگ چشمان چه کردند با من

تنگ چشمان که جایی ندارند

وقتی اینجا تو هستی و یا من

داده ای دل به مردی که تنهاست

کیست این مرد بی ادعا من

دوستت دارم و گفته ام نیز

بارها در حضور شما من

من نمی دانم آیا چرا تو...؟

تو نمی پرسی آیا چرا من!

این چراها که پاسخ ندارد

امتحان کرده ام بارها من

من و تو؟ ما که فرقی نداریم

ناسزا گفته ام ناسزا من

می تکانم گلوی خودم را

می رسانم به تو آنچه را من-

گفته بودم به تو روز اول

گفته بودی به من احتراماً

عشق ما بازی تن به تن بو

اول و آخرش ما شدن بود

عبدالحمید رحمانیان

 

 

مثل دو  بادبادك  در بادها  رها

گاهي به هم رسيده و...گاهي جدا جدا

رقصان دست و پنجه ي باديم و سرنوشت

با دو نخ سياه كه سر پنجه ي خدا-

هي مي كشد به اين طرف و آن طرف تو را

هي مي كشد به اين طرف و آنطرف مرا

ترس سقوط، جاذبه، دلواپسي، غزل

بايد قبول كرد كه من بي تو آشنا

مي ترسم از تموج اين باد هاي سرد

چيزي نمانده است كه اين بند نخ نما

كم كم مرا رها كند از اوج آسمان

داري مرا در اين همه غم...نه!كجا؟ كجا

دست مرا بگير كه مي افتم از خودم

وپرت مي شوم به جهاني بي انتها

*

تو تكه پاره هاي مرا گريه مي كني

بگذار شهر پر شود از شور بچه ها

عبدالرضا كوهمال جهرمي

                                       

 

 

 سعيد بی نياز - دروغ

دختر  دروغ بود کبوتر دروغ بود

«چشمم به ياد چشم شما تر» دروغ بود 

نه! او نبود بانوي هفت آسمان سبز

بال استعاره بود کبوتردروغ بود                                                   

وقتي که رفت بغض غزل هام پاره شد

نيمايي و سپيد که يکسر دروغ بود

هفتاد پشت شعر خميد از خيانتش

هر چيز غير تيزي خنجر دروغ بود

از روز« خون ناحق هابيل بر زمين»

بايد قبول کرد برادر دروغ بود...

 

فروغ تنگاب:

حالش خراب بود، سرش گيج و مست مست

آمد دوباره روي همان بالكن نشست

يك دور به تمام خيابان نگاه كرد

به جفت هاي مسخره ي دست توي دست

لبخند زد به هركه دلش را فروخته

لبخند زد به هركه شبيه خودش شكست

آغوش باز كرد و تنش را به باد داد

حس كرد مثل سايه اش امشب سبك شده ست

راضي نشد پرنده ي كوچك...وبالكن

ديگر براي بال و پرش پست پست پست

باريد تا دمادم صبح و كسي نديد

بد مستي قشنگ جواني غزل پرست

صبح آسمان براي پريدن زلال بود

آماده شد دل از همه ي بيت ها گسست...

*

اشكي چكيدو...آه چقدر آشناست اين-

دستي كه پلك هاي مرا عاشقانه بست

 

علیرضا بهمن زادگان - جهرم
من گناه زیاد کرده ام
به اندازه ی تمام دختر هایی که دیده ام
تو هم
به خیل گناهان من اضافه شو
-روسری آبی....
گره روسری ات را
محکم نبند
-بگذار رقص موهات- به پایکوبی درآوردم
شاید فراموشم شود
اینجا جهنم است. 

سارا پناهی - جهرم
یک شع با ردیف تو، تنها برای تو
تنها برای پاکی بی ادعای تو
حالا درست مصرع سوم تویی ومن
با یک سبد ترانه پر از خنده های تو
آن سو کنار پنجره گل می دهد هنوز
گلدان شمعدانی من در هوای تو
وقتی عبور می کنی از آسمان شب
گویی ستاره می چکد از رد پای تو
باید حروف شاعری ام را رفو کنم
شاید شبیه شعر شوم با صدای تو
باید که هفت بار طوافت کنم و باز
ایمان بیاورم به خودم و خدای تو

الهام تاجگردون - جهرم
دیشب دوباره در من حسی عجیب گل کرد
رفتی تو از کنارم، اما چقدر دل سرد
باران گرفت و در مه من ماندم و خیالت
دیگر نمانده از تو جز رد پایی از درد
افتاده ام به پایت تا در شبم بمانی
رفتی خبر نداری تاریک ماندم و سرد
کوچیده ام به یادت در کوچه کوچه ی شهر
هر شب شبیه کولی، تنها وخسته، شبگرد
فالی زدم به نامت، نیت فقط تو بودی
حافظ ! بگو بمانم این بار زوج یا فرد
در کهکشان یادت هی می خورم به بن بست
پایان ندارد این شب، با من چه می کنی؟ مرد!
من با تو زنده هستم، من با تو خو گرفتم
رفتی تو از کنارم، اما دوباره برگرد

مریم قاسمپور - جهرم
ای عشق ناب! حال مرا هم خراب کن
امشب بیا دعای مرا مستجاب کن
روح مرا به روح شهیدان گره بزن
حال مرا شبیه شهید انتخاب کن
در کوچه های شهر که رخوت گرفته اند
امشب برای ....خدا انقلاب کن
سهم تمام شب پره ها شب گرفتگی ست
یک دم بتاب بر سرشان آفتاب کن
آتش بریز بر سرم ای آفتاب حسن
امشب دعای قلب مرا مستجاب کن

ایوب پرندآور - جهرم 

 شعر آخري
دل مويه هاي شاعري ات را به من بده
آن يك دو بيت آخري ات رابه من بده
محض رضاي اين دل ايلاتي غريب
آن حالت عشايري ات را به من بده
اين گريه هاي باطني من براي توست
آن خنده هاي ظاهري ات را به من بده
دلگيري از مرام و مسلماني ام ، اگر
پندارهاي كافري ات را به من بده
يا از دلم به معجزه پيغمبري بساز
يا آن عصاي ساحري ات را به من بده
اين كوفيانه همت ما را به هم بريز
آن غيـرت ملايري ات را به من بده
تا چشم آفتاب سپهري ترم كند
سهراب ! شعر آخري ات را به مــن بده

عاطفه رنجبر
امشب براي درد من درمان بياور
برگرد خوب من به من ايمان بياور
چندي ست در خود يک نفر گم کرده دارم
راهي به سمت غربت انسان بياور
وقتي که بغض پنجره پايان ندارد
سهم سکوت گريه را طوفان بياور
بگذار يک شب پر ز احساس تو باشم
خشکيده ايمانم،نمي باران بياور
بنويس،تنهائي ما قانون دنياست
بانو،به تنهائيمان ايمان بياور

 

محمد علي حريري
پاييز داغ کمي نيست
آنجا که تنهائيت را جز بي کسي همدمي نيست
جز اشک هايي که شورند بر زخم تو مرحمي نيست
آنجا که کز کرده در تو اي کاش،اي کاش،اي کاش
از آرزوهاي گنگت جز حسرت مبهمي نيست
آنجا که از بس نباريد باران براي بلوغت
در رويش ريشه هايت يک قطره،حتي نمي نيست
برگي که رنگش پريده ست،تاکي که تا ته تکيده ست
باغي که پاييز ديده ست،پاييز داغ کمي نيست
باور نکرديد از من،از شمعداني بپرسيد
ديگر براي وضوي پروانه ها شبنمي نيست
تا واژه ها واژگون است شاعر شدن بي شگون است
آنجا که قدر قلم را اندازه درهمي نيست

با آن دو چشم آبي زيبا تر از دريا

بايد نمي خوابيد آن شب را كه تا فردا-

بنويسد آزادانه هرچه گفتني دارد

بر كاغذي كاهي و با پيوست يك امضا

تا صبح اما با خودش صد بار انديشيد

بي فايده ست اين حرف ها بعد از من او تنها...

چشمش به ساكش خورد يادش آمد از ديروز

مي خواست بارش را ببندد چند بار اما...

پوتين خاكي، واي فردا موقع رفتن-

از لاي در حتما نگاهش مي كند سارا

و باز چشمش روي كاغذ هاي كاهي ماند

خط زد تمام گفته هاي روي كاغذ را

بعد از ميان دفتر سبز غزل هايش

يك شعر نو همراه يك شاخه گل زيبا

برداشت و دل را به دريا...نه!به كوچه زد

-تو تو خودت تو تو تو در را باز كن سارا

كوچه نشان آسماني داشت و باران

يكريز مي باريد روي صورت آنها

*

يك ماه بعدش پستچي، يك عكس، يك نامه

مادر، صداي اشهد ان لا اله الا...

تنها از او يك خاطره با يك غزل ماند و...

يك جفت چشم خيس پشت در كه از حالا...

                                                         فروغ تنگاب

 

 

از تيك تاك عقربه ها خسته نا اميد

آمد جلوي آينه رنگي به رو كشيد

قحطي عشق و عاطفه را ريخت توي كيف

زد پشت كول و...بوسه اي از هيچكس نچيد

كفش فرار كرد به پا و به كوچه زد

از خويش دور مي شد و هي دور و ناپديد

از ازدحام هرزگي  چشم ها گذشت

بر هر دري كه زد...در و يك قفل بي كليد

سر گيجه بود و ترمز ماشين و چشم هيز

هر لحضه وعده دادن و...يك دعوت جديد

*

شب دختري مچاله كه بر صندلي پارك

كز كرده سرد و يخ زده بر سايه سار بيد

دستي به روي شانه ي او خورد و...او فقط

چون آهوان خسته دل از ترس مي تپيد

خانم سلام!مفتخر با تو بودنم

امشب به آشنايي ما تن نمي دهيد

شب بود و دكمه دكمه...نفس هاي...بگذريم

بعد از سه نقطه در غزل و مدتي مديد

حالا شدست طعمه ي دلال هاي گرگ

مردم لبان يك زن هرزه نمي خريد؟!

شرم آور است شاعر اين بيت ها شدن

اي كاش كار شعر به اينجا نمي كشد

لعنت به هرچه خانه كه بي عشق و عاطفه ست

نفرين به واژه واژه ي اين شعر بي كليد

                                                 عبدالرضا كوهمال جهرمي